Мікалай Якаўлевіч Мар (06.01.1865, г. Кутаісі, Грузія - 20.12.1934), лінгвіст, археолаг і этнограф. Акадэмік Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі (1928), акадэмік Пецярбургскай акадэміі навук (1912), Акадэміі навук СССР (1925), прафесар (1900).
Скончыў Пецярбургскі універсітэт (1890). З 1900 г. прафесар Пецярбургскага універсітэта. З 1930 г. віцэ-прэзідэнт АН СССР.
Распрацоўваў армяна-грузінскую філалогію, унёс уклад у вывучэнне моў народаў СССР і стварэнне пісьменнасці для беспісьменных моў. Прадпрыняў спробу стварэння агульнай тэорыі паходжання і развіцця моў ("яфетычная тэорыя", ці "новае вучэнне аб мове"). У аснове гэтага вучэння ляжала сцвярджэнне аб адзінстве моватворчага працэсу развіцця ўсіх моў свету і іх стадыяльным развіцці.
Аўтар каля 100 навуковых прац.
Узнагароджаны ордэнам Леніна (1933).
Асноўныя працы:
1. Избранные работы. Т. 1-5. М.; Л., 1933-1937.
Літаратура:
1. Миханкова В.А. Николай Яковлевич Марр: Очерк его жизни и научной деятельности. 3 изд. М.; Л., 1949.
2. Абаев В.И. Н.Я. Марр (1864-1934): К 25-летию со дня смерти // Вопросы языкознания. 1960. №1.
